Recensie: De Watermolen in Velp

Een restaurant met een Michelin-aanbeveling, te opgeprikt of gewoon doen?

Dinsdag. We springen op de fiets, trappen naar Velp waar een viergangendiner op ons wacht. De Watermolen heeft sinds 2017 een Michelin-aanbeveling, de BIB Gourmand (voor horecagelegenheden met een culinair driegangenmenu onder de 37,00). Ik verheug me erop, maar daarentegen vermoed ik ook dat we tussen de opgedirkte Velpenaren terechtkomen.

Getik en geklater
Het restaurant is mooi om te zien, je ziet en hoort de watermolen al van een afstandje. Absoluut een bijzonder sfeervolle locatie.
We treden binnen, van alle gasten wordt bij binnenkomst de hand geschud door het personeel, niet alledaags. We komen binnen in een vol restaurant, dat is op dinsdag een goed teken.
Het lijkt van binnen een beetje op een boerderij. Een chique variant, dat wel.

watermolen buitenkant
Een gemêleerd gezelschap van ouderen, ‘zakenlui’ en hier en daar een tafel met jongeren (daar schaar ik mezelf dan ook onder hè). Even wennen aan de nette sfeer en toch een beetje opgeprikte mensen. Ik zie gelukkig ook iemand in een panterjurk. Dan kunnen mijn Adidassen met goud ook best.
Witte tafellopers en netgedekte tafels. Rug recht en zitten maar.
Buiten hoor je het geklater van de watermolen, binnen het getik van het draaiende wiel. Allemaal een bijzondere gewaarwording.
De bediening lijkt in het begin aan tafel een beetje zenuwachtig.

Een verfrissing
Na zo’n fietstocht (4,6 km) hebben we wel trek in een verfrissing. Ah gruner veltliner, perfect. Een, jawel, frisse wijn (6,50) die goed past bij het observeren van het menu en de andere gasten, wat ik nogal graag doe. Ondertussen wordt er een plateautje met gezouten amandelen en huisgemarineerde lichtpittige olijven geserveerd. Allebei heel lekker, al doet mijn wijnneus het na zo’n gerookte amandel duidelijk minder goed.

IMG_8739

Let’s go, 1, 2, 3, 4, 5.
1. Wat is zo’n chique restaurant zonder amuse? Dat dacht ik. We eten een amuse van verschillende bereidingen van biet; een mousse, gerookt, gepoft, gechipt. Een heerlijk begin.

IMG_8741

2. Het voorgerecht: drie hapjes (zo heet dat hier natuurlijk niet) op een bord. Gerookte zalm met farce (?) van gamba, panna cotta van geitenkaas met vijgencompote en een mabre (?) van ossenworst met mosterdcrème.
Het voorgerecht ziet er prachtig uit, daar begint het mee. En lékker. De gerechtjes zijn heel anders van smaak, maar passen perfect. Knap, aangezien de Aziatische, Italiaanse en Hollandse keuken niet vaak gecombineerd worden, toch?

IMG_8742

3. We verwachten het hoofdgerecht, echter komt daar het tussengerecht! Bijna vergeten. Paddenstoelenrisotto met rucola waar aan tafel parmezaan over wordt geraspt. Perfecte garing, idem op smaak.

IMG_8744

4. De hoofdgerechten: voor mij een Spaanse tortilla met zoete aardappel, courgette, manchego, crème van paprika en olijven. Voor mijn GP (grand prix a.k.a. geregistreerd partner) rib-eye van het livar-varken met mosterdmousseline, suikersla en jus van chorizo.

 

Mijn tortilla is anders dan verwacht, het lijkt bijna een soufflé. De zoete aardappel geeft uiteraard ook een andere bite dan een ‘normale’. Een zeer smaakvol gerecht. Wel behoorlijk machtig.

Een rib-eye van varken, huh? Ach, wat maakt het ook uit. Een heerlijk stukje vlees, zo hoort varken te smaken geloof ik. Een fikse vetrand die er (samen met de bereiding ja) voor zorgt dat het vlees niet droog is. Een houtskoolsmaak  die te gek samengaat met de mosterdmousseline en de jus. Alles past zo goed bij elkaar, vakwerk.

5. Voor een meerprijs van 5,50 een selectie van de kaaswagen. Ik doe het. Het zoete dessert is krokant bladerdeeg met kaneelparfait, appel, hangop van vanille en karamelsaus.

 

Mijn vijf kazen met bijpassende Graham’s six reserve port is heerlijk én past bij de kazen. Vooral bij de kaas op een lepel (waarvan ik vrees voor zo’n stront-stalsmaak) is hij top. De lepelkaas blijkt een zeer romige koemelkkaas genaamd Saint-Félicien en smaakt niet naar poep. Ik wil hem thuis.

Het krokante bladerdeeg, waar ik een soort schuit verwacht, blijkt een stapeltaartje. Het ziet er aantrekkelijk uit, al ben ik niet jaloers. GP zegt dat het lekker is, maar niet uiterst bijzonder. Ik heb geen smaakmening kunnen vormen, de toren was opeens op.

Doen of niet?
De eetliefhebber moet hierheen hoor! Een volledige avond tafelen (wij zaten van 19.00 tot 23.00 te eten) voor een mooie prijs.
Ik zal nu bekennen, wij eten dit te gekke menu met een Social deal van 24,50 per persoon. Normaal 49,00 p.p. Er is ook een optie voor het BIB-Gourmandmenu waar je drie gangen voor 34,00 eet of vier voor 40,00. Voor deze kwaliteit absoluut geen gekke prijzen.
Wij zouden wij niet zijn als we er geen bijpassende glazen wijn bij zouden nemen, dat deden we dus voor 5,95 per glas.
Even door de netheid heenkijken, al valt het overigens na een tijdje door het lekkere eten en de goede wijnen niet meer op dat het wat keurig is.
De wijnkelder bij de molen binnen en de huiskamerachtige drankkast bij een openhaard met leren banken en fauteuils zijn ook een aanrader. Wel de voetjes op de grond.

 

Dus, zin om een avond heerlijk te eten, te drinken, bediend te worden door personeel met kennis en weer de fiets op te stappen? Ga naar De Watermolen!

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s