Wijn met lelijke etiketten deel 2: biologische rode wijn

Deze week een biologische rode wijn van de Aldi voor 3,99. Een echte naam was teveel gevraagd.

Wat is het?
Biologische rode wijn. Temperanillo (85%) en cabernet sauvignon (15%). Land van herkomst: Spanje. 12,5% alcohol.

IMG_7483

Wat verwachten wij? Zurig druivensap met weinig diepgang. Na een lange warme autoreis opsloeberen op een klapstoel voor je caravan. ‘Rode wijn in Frankrijk, Jan!’
Mijn medeproever verwacht een redelijk zware wijn met houttonen. (Hij zorgt voor positieve geluiden tegenover mijn zurigheid).

Ik proef: zuren. Toegevoegde houtsnippers. IJzer (ook wel bloed). Rare vettigheid. Een heel ver verstopte aardbei.

Mijn medeproever proeft: jonge wijn. Zuur. Vooral zuur. Geen complexiteit. Muffigheid. Ai, zuur.

Wat zegt het etiket?
 Fruitig, sappig en vol van smaak met tonen van kersen en een beetje kruidigheid.

Wat vinden wij? Wij vinden dit niks. Dit is (in onze herinnering) slechter dan Mooi Kaap. Voor 3,99 voel ik me bijna bedrogen door de Aldi. Daar heb je tegenwoordig ook twee liter Calvé mayonaise voor. Een kers is ook geen aardbei. En dan ook nog eens niet verder kunnen komen dan ‘biologische rode wijn’.
Wanneer kan je deze wijn wel kopen?
1. Er komt iemand zonder smaak die je niet zo aardig vindt. Decanteer de wijn en presenteer als een exclusief toppertje uit Spanje. 2. Je bent dol op extreme zuren. 3. Je houdt van de smaak van geknaagde druivenpitten. 4. De wereld vergaat en dit is de laatste fles die die je nog kan scoren.

Cijfer (op een schaal van 1-10): 4

Geef een reactie